Ik lag in een ziekenhuisbed in een kleine kliniek in Eindhoven, mijn gezicht bleek, maar met een sprankje opluchting in mijn ogen. Mijn beste vriendin Marieke kwam binnen met een tas vol fruit en haar stem trilde van bezorgdheid. Terwijl ik haar aankeek, voelde ik hoe de spanning tussen mij en mijn familie als een donkere wolk boven ons bleef hangen.