“Waarom zou ik je in huis nemen, mam? Jij hebt mij toch ooit weggestuurd…”
Mijn moeder staat ineens op de stoep, met haar koffers in de hand en tranen in haar ogen. Ze zegt dat ze nergens anders heen kan, dat haar moederhart haar naar mij drijft, maar ik voel alleen maar de oude pijn van haar keuze om mij als kind weg te sturen. Mijn hoofd draait, want hoe kan ik haar nu binnenlaten, terwijl ze mij ooit zonder pardon bij oma achterliet?